چشمانت نگاهی است بی تلاطم

بر مشوش زندگانی من

و رویای تو شکل راستین بودن من است

شکل حقیقت من

حاشا حقیقت خرافتی مشوؤم باشد

و هر آینه آغاز عصیان...

آنگاه بانوی پر غرور عشق خود را دیدم

 در آستانه پر نیلوفر که به آسمان بارانی می اندیشد .

 و آنگاه بانوی پر غرور عشق خود را دیدم در آستانه پر نیلوفر باران که پیرهنش دست خوش بادی شوخ بود .

 و آنگاه بانوی پر غرور باران را در آستانه نیلوفرها دیدم

 که از سفر دشوار آسمان باز می آمد . . .

من از تو چه بگویم ؟

 همه ی زندگی منی و محرمانه باید بگویم که خیلی زیبایی و تو برای من آفتاب محرمی .

کلام از چشم تو شکل می بندد .

خوشا نظربازی که تو آغاز میکنی .

 پس پشت سرد نگاهت ،

 فریاد کدام زندگانی است

که آزادی را بر لبان بر آماسیده گل سرخی پرتاب میکند ؟

ورنه این ستاره بازی حاشا ...

چیزی بدهکار آفتاب نیست .

چه مو منانه نام مرا آواز میکنی

 و دلت کبوتر آشتی است ،

در خون تپیده بر بام تلخ .

 با این همه

چه بالا ،

چه بلند ،

پرواز میکنی ...

تقدیم به سارای گلم:

هنوز ترکت نکرده

در من می آیی، باشکوه،

لرزان،

یا ناراحت از زخمی که بر تو زده ام

یا سرشار از عشقی که به تو دارم،

چون زمانی که چشم می بندی بر

هدیه ی زندگی که بی درنگ به تو بخشیده ام.

عشق من،

ما همدیگر را تشنه یافتیم

و سرکشیدیم هر آنچه که آب بود و خون،

ما همدیگر را گرسنه یافتیم

و یکدیگر را به دندان کشیدیم،

آن گونه که آتش می کند

و زخم بر تنمان می گذارد.

اما در انتظار من بمان،

شیرینی خود را برایم نگهدار.

من نیز به تو

گل سرخی خواهم داد.