تو كجايي؟
در گسترهْ بي‌مرز اين جهان
تو كجايي؟
-من در دوردست‌ترين جاي جهان ايستاده‌ام:
كنار تو.
-تو كجايي؟
در گسترهْ ناپاك اين جهان
تو كجايي؟
–من در ناپاك‌ترين مقام جهان ايستاده‌ام:
بر سبزه شور اين رود بزرگ كه مي‌سرايد
براي تو.

                                                                احمد شاملو

بودن توست که موجب تپش قلبم می شود

آه...    

 من این قلب کوچک اما جا دارم را تنها برای تو نگه می دارم

ای کاش تمام لحظات زندگیم همراه توبود     

بارها و بارها باخودم این سخن را تکرار کرده ام

آه...  احساس من درباره ی تو وصف ناشدنیست

من  

 تو           

نمی دانم 

 نمی دانم

دلم برایت تنگ است  ......        

 کجایی؟؟      

درکنارمن؟؟؟؟

چگونه می توانم       

  چگونه؟

تنها تو را از راه دور می بوسم و برایت بهترین آرزوها را آرزو دارم

هرگاه به جدایی ازتو  می اندیشم غم مرا فرا می گیرد گرچه غم کم و بیش

با من است

نم یدانم شاید این حرف هابه خاطر ...

نمی دانم بهتر است خموش باشم

روزگار کار خودش را انجام می دهد

 اشکهایم  جاری می شوند اما گونه هایم خیس نمی شود

اصلآ نمی دانم که چرا این حرف ها را می گویم و آیا باید بگویم؟

اما این را براستی می دانم و بدان ایمان دارم که تنها تو محرم رازها و

حوادث زندگی ام هستی

 وتنها....    

دوست دارم همیشه درآرامش باشی وهمیشه سالم

من هرگز نخواستم که از عشق افسانه ای بیافرینم

 من میخواستم که با دوست داشتن زندگی کنم ... کودکانه ، ساده و روستایی

 من از دوست داشتن فقط لحظه ها را میخواستم

 آن لحظه ای که تو را به نام می نامیدم .

 من برای گریستن نبود که خواندم

 من آواز را برای پر کردن لحظه های سکوت میخواستم

 تو زیستن در لحظه ها را بیاموز ، و از جمیع فرداها پیکر کینه توز بطالت را میافرین

 مرگ سخن دیگریست ..

 مرگ سخن ساده ایست !

 و من دیگر برای تو از نهایت سخن نخواهم گفت

 که چه سوگوارانه است تمام پایان ها ...

         

سعی کردم برایت بنویسم

اما هیچ لایق تو را نیافتم

چشمانم را بستم

دست به قلم به خواب رفتم

بیدار شدم و دیدم

صفحه پر شده بود از

تو تو تو ...

گاهي اوقات چيزي درون من مي رقصد و پاي کوبي مي کند
من روحم را حبس نکرده ام.
به اينکه انسان عجيبي هستم اعتراف مي کنم !
من خدا را در آغوش کشيده ام.
خدا زياد هم بزرگ نيست.
خدا در آغوش من جا مي شود،
شايد هم آغوش من خيلي بزرگ است.
خدا را که در آغوش مي کشم دچار لرز هاي مقطعي مي شوم .
تب مي کنم و هذيان مي گويم.
خدا پيشاني مرا مي بوسد و من از لذت اين بوسه دچار مستي مي شوم.
خدا يکبار به من گفت تو گناهکار مهرباني هستي.
و من خوب مي دانم که گناهان من چقدر غير قابل بخششند.
مي دانم زياد مهمان نخوام بود.
اين را نه از خود که پدر آسماني به من گفته است.
زمان مي گذرد.

 

                                                       می دونی چرا؟

وقتی می خوای بری تو رویا چشماتو می بندی؟

وقتی می خوای گریه کنی چشماتو می بندی؟

وقتی می خوای کسی رو ببوسی چشماتو می بندی؟

چون قشنگ ترین چیزای این دنیا قابل دیدن نیستند.

                                  از کنار این برف ها

                                 به این سادگی نگذر

                                       نگاه کن !

                                         این ها

                             جای پای پرنده ای کوچک

                               بر روی برف ها نیست

                                         کسی

                                     روی برف ها

                                    گریه کرده است

                                             love

                                   iS a sacred mystery .

                   to those who love , it remains forever wordless ;

                    but to those wbo do not love , it may be but a

                                       heartless jest .

روياهايم را دور نريخته ام

نگران نباش !

... برگ پاييزی هر درخت

زير سايه تابستانی همان درخت می ريزد .

دلم تنگ شده است

برای تو

و برای کلبه کوچکی

که در اواسط غروب هفتمين کوچه مانده است

ديگر ستاره ها را هم اگر خاموش کنی

خوابم نخواهد برد

ملالتی در کار نيست

تو که نامم را فراموش نکرده ای

تنها در شلو غی مشابه کلمه های سخت

گمش کرده ای ،همين !

...حالا همانجا که می نشينی

گاهی شانه ای بردار

ترانه ای برای تصويرت زمزمه کن

و آهسته ، زير چشمت حدس بزن

من کجای آينه ام .

           

پس پشت مردمکانت
فریاد کدام زندانی ست
که آزادی را
به لبان بر آماسیده
گل سرخی پر تاب می کند؟ -
ورنه
این ستاره بازی
حاشا
چیزی بدهکار آفتاب نیست.

نگاه از صدای تو ایمن می شود.
چه مومنانه نام مرا آواز می کنی!

و دلت
کبوتر آشتی ست،
در خون تپیده
به نام تلخ.

با این همه
چه بالا
چه بلند
پرواز می کنی!