من که هنوز باورم نشده،تو چی خدا؟
تو باورت شد؟
ولی باید باورکنیم.
آخه خودش گفت.
خدا اون گفت دلش به حال من سوخت.
ترسید گریه کنم،
واسه همین چیزی بهم نگفت.
به تو چی خدا؟
چرا به تو نگفت؟
دلش به حال تو هم سوخت؟
ترسید تو هم واسه من گریه کنی؟

روح بزرگوار من
دلگیرم از حجاب تو
شکل کدوم حقیقته
چهره بی نقاب تو

وقتی تن حقیرمو
به مسلخ تو می برم
مغلوب قلب من نشو
ستیزه کن با پیکرم
اسم منو از من بگیر
تشنه ی معنی منم
سنگینه بار تن برام
ببین چه خسته می شکنم

به انتظار فصل تو
تمام فصلها گذشت
چه یأس بی نهایتی
ندیم من بود
فصل بد خاکستری
تسلیم و بی صدا گذشت
چه قلب بی سخاوتی
حریم من بود

دژخیم بی رحم تنم
به فکر تاراج منه
روح بزرگوار من
لحظه ی معراج منه
فکر نجات من نباش
مرگ منو ترانه کن
هر شعرمو به پیکرم
رشته تازیانه کن

وقتی جهان

              از ریشه جهنم،

و آدم

       از عدم ،

و سعی

          از ریشه های یاس می آید...

وقتی که یک تفاوت ساده

                                در حرف ،

کفتر را

         به کفتار

                    تبدیل می کند ...

باید به بی تفاوتی واژه ها 

                     و واژه های بی طرفی

                                        مثل درد دل بست....

درد را از هر طرف بخوانی

                                  درد است.